Plezier
We spelen om te winnen, maar we komen voor de avond zelf. Wie na een bad beat het hardst kan lachen, heeft eigenlijk ook gewonnen.
welkom bij
Een hoop vrienden uit Aalst die elkaar tegenkwamen aan de pokertafel en er nooit meer zijn weggegaan. Geen bestuur, geen statuten — wel altijd iemand die de kaarten meebrengt.
Zonder plan, zoals de beste dingen. Een handvol vrienden dat elkaar week na week terugvond aan dezelfde tornooitafels in Aalst. Eerst toevallig. Daarna omdat het anders gewoon niet hetzelfde was.
Je herkent ons van ver: wij zijn diegenen die te luid lachen, die na afloop blijven plakken om nog eens hand voor hand te overlopen, en die altijd nog wel iemand kennen die er volgende keer bij moet zijn.
Zo werd het een ploeg.
“Nog eentje dan.”
“Ik had die call moeten maken.”
“Wie rijdt er volgende keer?”
Vier dingen die nooit op papier hebben gestaan, en die toch iedereen kent.
We spelen om te winnen, maar we komen voor de avond zelf. Wie na een bad beat het hardst kan lachen, heeft eigenlijk ook gewonnen.
Aan onze tafel wordt niets mooier gemaakt dan het is. Je verlies geef je even open toe als je grootste cash.
Amigos laten elkaar niet vallen. Niet aan de tafel, en al zeker niet ernaast.
De kaarten zijn het excuus. Het echte spel is samenzijn — met een pint, een verhaal en veel te veel lawaai.
Wie denkt dat het bij kaarten blijft, kent ons niet. Door het jaar heen trekken we er geregeld samen op uit — de ene keer goed voorbereid, de andere keer omdat iemand een idee had en niemand nee zei.
Samen aan tafel, ergens naartoe rijden, een dag die uitloopt tot 's avonds laat. Het zijn die momenten waar we het jaar later aan afmeten.
Eens een Amigo,
altijd een Amigo.
De kaarten worden geschud, de stoelen schuiven bij, en het gaat gewoon weer verder.